Sakrament pokuty i pojednania oraz sakrament namaszczenia chorych


Sakrament pokuty i pojednania oraz sakrament namaszczenia chorych 

 

Sakrament pokuty i pojednania

 

Sakrament pokuty i pojednania sprawowany jest podczas wszystkich Mszy świętych w niedziele i w dni powszednie w kaplicy pojednania (po lewej stronie od wejścia) lub w konfesjonale (miesiące zimowe, spowiedzi przedświąteczne).

 

Ponadto w dni powszednie (poniedziałek-piątek) jest stały dyżur kapłana spowiednika w konfesjonale w godzinach 15.00 - 18.30, po wystawieniu Najświętszego Sakramentu i odmówieniu koronki do Miłosierdzia Bożego.  W sobotę w tych samych godzinach można poprosić o spowiedź zgłaszając się na furcie. Nie ma u nas spowiedzi całodniowej.

Można też umówić się indywidualnie z konkretnym kapłanem.  

 

 

Sakrament namaszczenia chorych

 

W każdy pierwszy piątek miesiąca nasz kapłan udaje się do chorych mieszkających w pobliżu, dzięki czemu każdy cierpiący ma możliwość skorzystania z sakramentu pokuty oraz przyjąć pierwszopiątkową Komunię świętą. Wtedy również, jeśli istnieje konieczność, udzielany jest sakrament namaszczenia chorych. Adresy chorych można zgłaszać na furcie klasztornej najpóźniej do czwartku włącznie.

 

W przypadkach nagłych można wezwać kapłana w dowolnym czasie, na pewno przybędzie, udzielając cierpiącym i umierającym stosownych sakramentów.

 

Namaszczenie chorych nie jest sakramentem przeznaczonym tylko dla tych, którzy znajdują się w ostatecznym niebezpieczeństwie utraty życia. Odpowiednia zatem pora na przyjęcie tego sakramentu jest już wówczas, gdy wiernym zaczyna grozić niebezpieczeństwo śmierci z powodu choroby lub starości. Jeśli chory, który został namaszczony, odzyskał zdrowie, w przypadku nowej ciężkiej choroby może ponownie przyjąć ten sakrament. W ciągu tej samej choroby namaszczenie chorych może być udzielone powtórnie, jeśli choroba się pogłębia. Jest rzeczą stosowną przyjąć sakrament namaszczenia chorych przed trudną operacją. Odnosi się to także do osób starszych, u których pogłębia się słabość.

 

Zmarłym nie udziela się sakramentu chorych. Sobór Watykański II na nowo ukazał pierwotny i szeroki sens sakramentu namaszczenia chorych, które nie powinno być pojmowane jako sakrament umierających. Tę funkcję ma pełnić wiatyk - komunia św. udzielana uroczyście "na drogę" do wieczności.

 

Warto pamietać, że sakrament namaszczenia chorych można przyjmować wiele razy w życiu, a nawet kilkakrotnie w tej samej chorobie, gdy ponownie staje się ona problemem na skutek nowych komplikacji. Prosząc o udzielenie namaszczenia, chory prosi o wsparcie go szczególną modlitwą Kościoła i znakiem łaski. Łaską sakramentu namaszczenia chorych jest łaska umocnienia, pokoju i odwagi, by przezwyciężyć trudności związane ze stanem ciężkiej choroby lub niedołęstwem starości. Ta łaska jest darem Ducha Świętego, który odnawia ufność i wiarę w Boga oraz umacnia przeciw pokusom złego ducha, przeciw pokusie zniechęcenia i trwogi przed śmiercią. Wsparcie Pana przez moc Jego Ducha ma prowadzić chorego do uzdrowienia duszy, a także do uzdrowienia ciała, jeśli taka jest wola Boża, ponadto "jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone"(Jk 5,15).